Μια μαμά δράκος γράφει…

Μια μαμά δράκος γράφει…

Συγγραφέας: Emily Rapp

Μετάφραση: Άννα Περγαντή

Πηγή: www.nytimes.com

Η Έμιλι Ραπ είναι συγγραφέας του βιβλίου “Poster Child: A Memoir” και καθηγήτρια δημιουργικής γραφής στο Santa Fe University of Arts and Design.

Σάντα Φε, Νέο Μεξικό

Ο γιος μου, ο Ρόναν, με κοιτάει και ανασηκώνει το ένα φρύδι. Τα μάτια του είναι λαμπερά και σταθερά. Στα Ιρλανδικά ρόναν σημαίνει “μικρή φώκια” και του ταιριάζει.

Θέλω να σταματήσω εδώ, πριν το τρομακτικό εμπόδιο: ο γιος μου είναι 18 μηνών και το πιθανότερο είναι ότι θα πεθάνει πριν γίνει τριών χρονών. Ο Ρόναν γεννήθηκε με τη νόσο Tay-Sachs, μια σπάνια γενετική ανωμαλία. Σιγά σιγά μετατρέπεται σε φυτό. Θα μείνει παράλυτος, θα παθαίνει κρίσεις, θα χάσει όλες του τις αισθήσεις πριν πεθάνει. Δεν υπάρχει θεραπευτική αγωγή, ούτε θεραπεία.

Πώς ασκείς τον ρόλο του γονιού χωρίς δίχτυ, χωρίς μέλλον, γνωρίζοντας ότι θα χάσεις το παιδί σου αργά και βασανιστικά;

Ψυχοπλακωτικό; Σίγουρα. Όχι όμως χωρίς σοφία, χωρίς βαθιά κατανόηση της ανθρώπινης εμπειρίας ούτε χωρίς μαθήματα που μαθαίνονται με το δυσκολότερο τρόπο, αργά και σταθερά μέσα από πόνο, απόγνωση και βαθειά αγάπη για το πως να είσαι όχι μόνο μητέρα ή πατέρας αλλά πώς να είσαι άνθρωπος.

Οι γονεϊκές συμβουλές, είναι από τη φύση τους, στραμμένες προς το μέλλον, το γνωρίζω. Διάβαζα όλα τα περιοδικά για γονείς. Κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης μου, καταβρόχθιζα ό,τι οδηγό έπεφτε στα χέρια μου. Ο άνδρας μου κι εγώ σκεφτήκαμε πολλές φορές τις ερωτήσεις που έθεταν: ο θηλασμός θα βελτιώσει την λειτουργία του εγκεφάλου; Αν κάνει μουσική θα βελτιωθούν οι γνωστικές του ικανότητες; Ο σωστός παιδικός σταθμός θα βοηθήσει όντως να μπει σε ένα καλό κολλέγιο; Έφτιαχνα λίστες. Κανόνιζα, σχεδίαζα και ήλπιζα.

Μέλλον, μέλλον, μέλλον.

Πότε δεν σκεφτήκαμε ότι ίσως να γινόμασταν γονείς ενός παιδιού χωρίς μέλλον. Το προγεννητικό τεστ που έκανα για τη νόσο βγήκε αρνητικό· ο γεννητικός μας σύμβουλος πίστευε ότι δεν χρειαζόταν να κάνω το τεστ, καθώς δεν είμαι Εβραία και η νόσος θεωρείται πιθανότερη όταν κάποιος είναι Εβραίος Ασκενάζι. Επειδή εγώ έχω εμμονή με τέτοια θέματα, το έκανα ούτως ή άλλως δύο φορές. Και τις δύο φορές τα αποτελέσματα ήταν αρνητικά.

Τα σχέδια που είχαμε για την ανατροφή του, οι λίστες, οι συμβουλές που διάβαζα πριν γεννηθεί ο Ρόναν έχουν πια λίγη σημασία. Ό,τι κι αν κάνουμε για τον Ρόναν- είτε διαλέξουμε οργανικές τροφές είτε όχι, βαμβακερές πάνες ή πάνες μιας χρήσης, attachment parenting ή εκπαίδευση στον ύπνο- θα πεθάνει. Όλες εκείνες οι αποφάσεις που κάποτε ήταν τόσο σημαντικές, τώρα απλά δεν είναι.

Όλοι οι γονείς θέλουν τα παιδιά τους να ευτυχήσουν, να έχουν αξία. Γράφουμε τα παιδιά μας στη μουσική ή τα πηγαίνουμε σε μαθήματα κολύμβησης γιατί ελπίζουμε ότι θα εκδηλώσουν κάποιο φοβερό ταλέντο που θα τα κάνει -πρώτα αυτά και ύστερα εμάς τους περήφανους γονείς- να ξεχωρίσουν. Παραδοσιακά, το να είσαι γονιός προϋποθέτει φυσικά ένα μέλλον όπου το παιδί θα ζήσει περισσότερο από τους γονείς του και ιδανικά θα γίνει επιτυχημένο, ίσως ακόμη να καταφέρει και κάτι εντυπωσιακό. Το βιβλίο της Amy Chua “Ύμνος Μάχης για την Μητέρα Τίγρη” είναι το τελευταίο εγχειρίδιο για γονείς που ελπίζουν να οδηγήσουν τα παιδιά τους σε αυτόν το δρόμο. Η βασική ιδέα του βιβλίου είναι ότι θα ανταμειφθούμε για τις καλές, προσεχτικές επενδύσεις που κάνουμε στα παιδιά μας με ένα ευτυχισμένο τέλος και ένα πλούσιο μέλλον.

Εγώ όμως έχω εγκαταλείψει το μέλλον και μαζί του, οποιοδήποτε όνειρο να δω τον Ρόναν να παίρνει υψηλή βαθμολογία στα SAT ή να διασχίζει τη σκηνή με το δίπλωμα του Χάρβαρντ ανά χείρας. Δεν περιμένουμε από τον Ρόναν να μας κάνει περήφανους. Δεν περιμένουμε μελλοντικές αποδόσεις των επενδύσεών μας. Έχουμε πετάξει τα γραφήματα με τα αναπτυξιακά οροσήμα και αποφεύγουμε τα περιοδικά για τους γονείς στον παιδίατρο. Ο Ρόναν μας έχει δώσει μια τρομερή ελευθερία απο κάθε είδους προσδοκία, έναν μαγικό κόσμο όπου δεν υπάρχουν στόχοι, δεν υπάρχουν βραβεία, δεν υπάρχουν αποτελέσματα που πρέπει να καταγράψουμε, να συζητήσουμε, να συγκρίνουμε.

Η καθημερινότητα ωστόσο είναι ήσυχη, μπορώ να πω μακάρια.

Αυτή ήταν η μέρα μας σήμερα: αγκαλιές, φαγητό και ύπνος. Μπορεί να δει τηλεόραση αν θέλει· μπορεί να φάει κρέμα και cheesecake για κάθε γεύμα· στο δικό μας σπιτικό, επιτρέπονται σχεδόν τα πάντα. Κάνουμε ό,τι μπορούμε για το παιδί μας, του δίνουμε φρέσκο φαγητό, του βουρτσίζουμε τα δόντια, φροντίζουμε να είναι πάντα καθαρός και ζεστός και ξεκούραστος και… υγιής; Όχι. Ο μοναδικός μας στόχος είναι να τον αγαπάμε και του το λέμε χωρίς να μας νοιάζει που δεν καταλαβαίνει τις λέξεις. Τον ενθαρρύνουμε να κάνει ό,τι μπορεί, παρόλο που αυτός, σε αντίθεση με εμάς, δεν έχει εγωισμό, ούτε φιλοδοξίες.

Ο Ρόναν δεν θα ευημερεύσει, ούτε θα επιτύχει με τον τρόπο που εμείς καταλαβαίνουμε τον όρο αυτό στην κουλτούρα μας· δεν θα περπατήσει ποτέ, ούτε θα πει “μανούλα” και εγώ δεν θα γίνω ποτέ μητέρα-τίγρης. Οι μητέρες και οι πατέρες των παιδιών με ανίατες ασθένειες είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Οι στόχοι μας είναι απλοί και φριχτοί: να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να ζήσουν με όσο το δυνατόν λιγότερη δυσφορία και όσο το δυνατόν περισσότερη αξιοπρέπεια. Δεν προετοιμάζουμε τα παιδιά μας για ένα λαμπρό, γεμάτο προσδοκίες μέλλον, αλλά θα ζήσουμε για να τα δούμε να πεθαίνουν πριν την ώρα τους. Θα προετοιμαστούμε για να τα χάσουμε και μετά, αν είναι ποτέ δυνατόν, για να συνεχίσουμε να ζούμε μετά από αυτήν την απώλεια. Αυτό προϋποθέτει μια νέα αγριότητα, ένα νέο τρόπο σκέψης, ένα νέο ζώο. Είμαστε οι γονείς δράκοι: άγριοι και πιστοί και ικανοί να αγαπήσουμε όσο δεν χωρά ο νους. Οι εμπειρίες μας μάς έχουν διδάξει πώς να μεγαλώνουμε ένα παιδί για το εδώ και τώρα, για να αισθανθούμε ότι είμαστε και εμείς γονείς, για τη ρητή συμπόνια που υπάρχει στην πράξη αυτή καθαυτήν παρ’όλο που όλο αυτό αντιτίθεται στην παραδοσιακή σοφία και στις συμβουλές.

ΚΑΝΕΝΑΣ δεν ζητάει την συμβουλή μας: παραείμαστε τρομακτικοί. Ο θρήνος μας είναι πρωτόγονος και αδέξιος και κάνει τον άλλον να ντρέπεται. Οι βεβαιότητες που θα αντιμετωπίσουν οι περισσότεροι γονείς δεν μας αφορούν και είναι και κάπως χαζές για να είμαστε ειλικρινείς. Οι δικές μας ιστορίες είναι φρικιαστικές, ο πήχης είναι πολύ ψηλά. Συζητήσεις του τύπου ποιο φάρμακο είναι αποτελεσματικότερο στις κρίσεις ή πώς μπορείς να ταΐσεις ένα παιδί που δυσκολεύεται να καταπιεί είναι ισοδύναμες με το να πετάξεις μια βόμβα κατά την διάρκεια ενός εορταστικού δείπνου ή μέσα σε μια παιδική χαρά. Όπως ο dr. Spock που ξαφνικά αντιδρά σαν να τον κατέλαβε ο Al Gore, έτσι κι εμείς λέμε άβολες αλήθειες και προβλέπουμε τραγωδίες.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη: Σε μια χώρα σαν τις ΗΠΑ, όπου οι γονείς πρέπει να είναι υπεράνθρωποι, να μεγαλώνουν παιδιά που θα ξεπεράσουν τους συνομίληκούς τους, αυτοί δεν θέλουν να δουν αυτό που βλέπουμε εμείς. Την μακρινή αλήθεια για τα παιδιά τους, για τους ίδιους τους τους εαυτούς: ότι τίποτα από αυτά δεν διαρκεί για πάντα.

Θα διέσχιζα ένα τούνελ φωτιάς αν αυτό θα έσωζε τον γιο μου. Θα ρίσκαρα τα πάντα στο πεδίο μάχης με μια σφεντόνα και μια πέτρα αλά Δαβίδ και Γολιάθ, αν θα άλλαζε κάτι. Αλλά δεν θα αλλάξει κάτι. Μπορώ να βρυχώμαι όσο θέλω για την αδικία αυτής της γελοίας αρρώστιας αλλά τα γεγονότα δεν αλλάζουν. Αυτό που μπορώ να κάνω είναι να προστατεύσω τον γιο μου από τον πόνο όσο περισσότερο γίνεται και μετά να κάνω το δυσκολότερο πράγμα, κάτι που οι περισσότεροι γονείς δεν θα χρειαστεί, ευτυχώς, να κάνουν ποτέ: θα τον αγαπήσω μέχρι το τέλος της ζωής του και μετά θα τον αφήσω να φύγει.

Σήμερα, όμως, ο Ρόναν είναι ζωντανός και η αναπνοή του μυρίζει ρυζόγαλο. Μπορώ να δω την αντανάκλασή μου στα χρυσοπράσινα μάτια του. Εγώ είμαι η εικόνα του και όχι το αντίστροφο και έτσι, πιστεύω, πρέπει να είναι. Σας μιλάω για μια ιστορία αγάπης και όπως όλες οι μεγάλες ιστορίες αγάπης είναι μια ιστορία απώλειας. Κατάλαβα ότι το να είσαι γονιός σημαίνει αγαπώ το παιδί μου σήμερα. Τώρα. Για κάθε γονιό, οπουδήποτε στον κόσμο, αυτό είναι το μόνο που πραγματικά υπάρχει.

Λίγα λόγια από την Άννα που έκανε τη μετάφραση:

Μεταφράζοντας αυτό το άρθρο μερικές φορές στην πορεία αναρωτήθηκα αν αξίζει τον κόπο. Φαντάστηκα ότι θα το διαβάσουν μαμάδες ή γυναίκες που θέλουν να αποκτήσουν παιδιά και θα γίνει η καρδιά τους χίλια κομμάτια… όπως γινόταν η δική μου κάθε φορά που το έπιανα στα χέρια μου. Γιατί λοιπόν να μεταφράσω ένα κομμάτι που αφορά μια γυναίκα σε άλλη χώρα, μια ασθένεια σπάνια, μια άλλη πραγματικότητα στην τελική και να προκαλέσω και τόση λύπη; Ίσως “διαβάζομαι” υπερβολική αλλά η ιστορία αυτή, έτσι όπως τη διηγήθηκε αυτή η μητέρα, με συγκλόνισε. Δεν θεωρώ επίσης τυχαίο το επάγγελμά της και πως αυτό συνδέεται με τον τρόπο που έγραψε την ιστορία.

Νομίζω, όμως, ότι οι τελευταίες 2 παράγραφοι ξεπερνούν τα σύνορα των ΗΠΑ και φθάνουν σε κάθε γωνιά του πολιτισμένου δυτικού κόσμου.

Πηγή: eimai mama

Αναρτήθηκε στις Οικογένεια. Leave a Comment »

Από το νηπιαγωγείο πρέπει να αρχίζει η εκπαίδευση για ασφαλέστερο Internet

 

Αθήνα

Η εκπαίδευση των παιδιών για το Internet πρέπει να αρχίζει από το δημοτικό και το νηπιαγωγείο, σημειώνεται σε έρευνα του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου που έγινε στο πλαίσιο της Δράσης Ενημέρωσης Saferinternet.gr.

Η έρευνα έγινε διαδικτυακά σε δείγμα 2.319 εκπαιδευτικών από το Μάιο έως τον Οκτώβριο του 2011.

Ένα από τα βασικά συμπεράσματα της έρευνας είναι ότι η εκπαίδευση των ανήλικων χρηστών γύρω από την υπεύθυνη και ασφαλή χρήση της τεχνολογίας είναι ευθύνη γονέων και εκπαιδευτικών. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας:

- Οι εννέα στους δέκα ερωτηθέντες κρίνουν ότι όλοι οι εκπαιδευτικοί -και όχι μόνο οι καθηγητές Πληροφορικής- μπορούν να διδάξουν (ανάλογα με το μάθημά τους) την υπεύθυνη και ασφαλή χρήση του Διαδικτύου.

- Οι επτά στους δέκα ερωτηθέντες κρίνουν ότι η εκπαίδευση γύρω από την υπεύθυνη και ασφαλή χρήση του Διαδικτύου πρέπει να ξεκινά στο δημοτικό. Ωστόσο, ένας στους τέσσερις (25%) απαντά ότι η εκπαίδευση πρέπει να ξεκινά στο νηπιαγωγείο. Στην αντίθετη κατεύθυνση, ένα 5% των ερωτηθέντων απαντά ότι η εκπαίδευση στην ασφαλή χρήση του Διαδικτύου πρέπει να ξεκινά στο γυμνάσιο.

Μόνο οι 3 στους 10 εκπαιδευτικούς θεωρούν ότι η ασφαλής και υπεύθυνη χρήση του Διαδικτύου και γενικώς των online τεχνολογιών διδάσκεται επαρκώς στο σχολείο τους, γι’ αυτό το λόγο δεν συμφωνούν στην καθιέρωση σχετικού μαθήματος. Πάντως, ένα σημαντικό ποσοστό (33%) των εκπαιδευτικών αναφέρει ως εμπόδιο την έλλειψη υλικοτεχνικής υποδομής στα σχολεία, στον «αγώνα» υπέρ της ασφαλούς χρήσης του Διαδικτύου.

Το 28% των εκπαιδευτικών δίδει απαντήσεις του τύπου «Δεν μου μένει χρόνος να διδάξω τέτοια ζητήματα» και 10% «Δεν έχω υποστήριξη από τους γονείς των μαθητών μου».

Πηγή: in.gr

Αναρτήθηκε στις Εκπαίδευση. Leave a Comment »

Δωρεάν μαθήματα ενισχυτικής διδασκαλίας από τους καθηγητές

Με πρωτοβουλία της ΕΛΜΕΡ

Της ΕΛΠΙΔΑΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ

Δωρεάν μαθήματα ενισχυτικής διδασκαλίας σε αδύναμους μαθητές παρέχουν εθελοντικά οι καθηγητές των γυμνασίων και των λυκείων του νομού Ρεθύμνου. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία του τοπικού συλλόγου Διδασκόντων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, που πραγματοποιείται για δεύτερη χρονιά προκειμένου να αντικαταστήσουν την υποχρέωση της πολιτείας που προχώρησε στην περικοπή του προγράμματος διδακτικής στήριξης.
Τα μαθήματα που ξεκίνησαν από χθες θα πραγματοποιούνται σε αίθουσες του 3ου γυμνασίου και λυκείου Ρεθύμνου από τις 2:00 το μεσημέρι έως τις 8:00 κάθε απόγευμα. Εξήντα συνολικά καθηγητές συμμετέχουν αφιλοκερδώς στην πρωτοβουλία αυτή, ενώ μέχρι στιγμής έχουν δηλώσει συμμετοχή 224 μαθητές.

————————————————————————————————————————————-
Όπως ανέφεραν στη διάρκεια συνέντευξης τύπου χθες τα μέλη της Ένωσης Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης δεν υπάρχουν κριτήρια επιλογής των μαθητών και όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να δηλώσει συμμετοχή και να παρακολουθεί τα μαθήματα αυτά. Ζητούν όμως και την στήριξη των γονέων προκειμένου να συμβάλλουν με τον τρόπο τους στην προσπάθεια αυτή, παρέχοντας γραμματειακή υποστήριξη και περιφρούρηση του χώρου στη διάρκεια των απογευματινών μαθημάτων.
Ειδικότερα, ο πρόεδρος της ΕΛΜΕΡ Ευθύμης Καρουζάκης μιλώντας για τα δωρεάν μαθήματα που ξεκίνησαν χθες είπε: «Αποφασίσαμε σαν ΕΛΕΜΡ να κάνουμε σε εθελοντική βάση μαθήματα σε παιδιά των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Κανένας από τους καθηγητές δεν θα πληρωθεί για το χρόνο που θα διαθέσει στα παιδιά που θα κάνουν μάθημα. Έχουμε τη φιλοδοξία να κάνούμε πολύ καλή δουλειά και να δώσουμε πραγματικό περιεχόμενο σ’ ένα θεσμό που η ίδια η πολιτεία τον είχε απαξιώσει. Την ίδια στιγμή θεωρούμε ότι πιάνουμε το νήμα από εκεί που το είχε αφήσει το ιατρείο κοινωνικής αλληλεγγύης και φτιάχνουμε στην πράξη ένα δίκτυο κοινωνικής αλληλεγγύης, από την στιγμή μάλιστα που θα συνεργαστούμε άμεσα με τους γονείς οι οποίοι σε μεγάλο αριθμό θα κρατήσουν τόσο τη γραμματειακή υποστήριξη όσο και τη φύλαξη των χώρων, θα προσέχουν τις απουσίες των παιδιών και θα κάνουν την ενισχυτική διδασκαλία δική τους υπόθεση».

«Η πρωτοβουλία αυτή πάρθηκε από το σωματείο μας σε μια περίοδο που η πολιτική των μνημονίων συνθλίβει όλο και περισσότερες οικογένειες και ταυτόχρονα το κράτος αποσύρεται από τις υποχρεώσεις του απέναντι στους πολίτες. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, πολλοί μαθητές μας δεν θα μπορούσαν να έχουν τη διδακτική βοήθεια που έχουν ανάγκη. Το σωματείο μας, διαβλέποντας από πέρυσι προς τα πού κατευθύνεται η χώρα και ποιες συνέπειες θα έχει αυτή η πορεία για την κοινωνία, αποφάσισε να προσπαθήσει να καλύψει αυτή την ανάγκη με το σκεπτικό να προωθήσουμε τις αξίες της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης. Κάνουμε πράξη το σύνθημα «Κανένας μόνος του στην κρίση» συμβάλλοντας στη δημιουργία Δικτύων Αλληλεγγύης, ξεκινώντας από αυτούς που είναι πιο κοντά μας, τους μαθητές μας και τις οικογένειές τους. Διεκδικούμε το κοινωνικό δικαίωμα της δημόσιας και δωρεάν παιδείας για όλους. Η πολιτεία οφείλει να καλύπτει τις ανάγκες πρόσθετης διδακτικής στήριξης των μαθητών. Δεν παραιτούμαστε από αυτή τη διεκδίκηση αλλά, αντίθετα, αναδεικνύουμε περισσότερο αυτή την ανάγκη. Δικό μας «χρέος» είναι να μορφώσουμε αυτή τη γενιά όσο καλύτερα μπορούμε», ανέφερε χαρακτηριστικά σε δηλώσεις της η γραμματέας της ΕΛΜΕΡ Δήμητρα Ντρέκη.

Εκ μέρους των γονέων, πρόεδρος του συλλόγου του 3ου γυμνασίου Στέλιος Κουτζόγλου μεταξύ άλλων, ανέφερε:

«Οι σύλλογοι γονέων ανταποκρίθηκαν άμεσα στο κάλεσμα της ΕΛΜΕΡ. Οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται τη δική μας βοήθεια. Στις δύσκολες αυτές ώρες η δράση των εκπαιδευτικών μας είναι μάννα εξ’ ουρανού, κατάθεση ψυχής φωτεινό παράδειγμα προς μίμηση. Βγάζουν από το αδιέξοδο πολλές οικογένειες που δεν μπορούν λόγω οικονομικής δυσπραγίας, να καταφύγουν στην ιδιωτική επιπρόσθετη διδασκαλία, στα φροντιστήρια. Πρέπει να σταθούμε κοντά τους και έμπρακτα να βοηθήσουμε στη γραμματειακή υποστήριξη και τη φρούρηση των σχολείων».

Δραστηριότητες από το στέκι καθηγητών

Πλούσιες δραστηριότητες γίνονται σε καθημερινή βάση στο το στέκι των καθηγητών που βρίσκεται στην οδο Ηλιακάκη.

Πρόκειται για ένα χώρο όπου γίνονται μαθήματα ξένων γλωσσών, χορού, θεατρικής ομάδας, φωτογραφίας καθώς επίσης και προβολές ταινιών.

«Εξακολουθούν να υπάρχουν κενά σε καθηγητές και ελλείψεις σε βιβλία»

Για ελλείψεις σε καθηγητές και βιβλία που εξακολουθούν να δημιουργούν προβλήματα στην εκπαιδευτική διαδικασία, κάνουν λόγο τα μέλη της ΕΛΜΕΡ οι οποίοι στο περιθώριο της συνέντευξης τύπου αναφέρθηκαν και στο μουσικό σχολείο το οποίο όπως τόνισε ο πρόεδρος της ΕΛΜΕΡ, δεν έχει τη δυνατότητα να κάνει γερμανική γλώσσα επειδή δεν συγκεντρώνει δεκαπέντε μαθητές αλλά δώδεκα και κάλεσε τον περιφερειακό διευθυντή εκπαίδευσης να παρέμβει. Ειδικότερα, ο κ Καρουζάκης, σε δηλώσεις του σημείωσε: «Οδηγούμαστε στα Χριστούγεννα και σύμφωνα με συναδέλφους που έχουν την ευθύνη διακίνησης των βιβλίων έχουμε τα δύο τρίτα για τα μαθήματα γενικής παιδείας. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν έχουν δοθεί τα βιβλία των μαθηματικών της κατεύθυνσης. Στην τεχνική εκπαίδευση έχουμε επίσης προβλήματα σε λιγότερο όμως βαθμό από τη γενική. Στη γενική εκπαίδευση έχουμε οκτώ κενά καθηγητών με πλήρες ωράριο, στην τεχνική εκπαίδευση δέκα με πλήρες ωράριο, δηλαδή περιμένουμε αναπληρωτές για να καλυφθούν τα κενά. Στο μουσικό σχολείο λείπουν τέσσερις συνάδελφοι πλήρους ωραρίου και επτά μειωμένου ωραρίου.

Το μουσικό γυμνάσιο πρέπει να στηριχτεί καθώς εκτός του ότι δεν του επέτρεψαν να κάνει ένα ακόμα τμήμα μαθητών στην αρχή της χρονιάς, τώρα δεν το αφήνουν να δημιουργήσουν τμήμα δεύτερης ξένης γλώσσας με βάση την καλοκαιρινή εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας επειδή δεν έχει 15 μαθητές και αλλά 12. Καλούμε τον περιφερειάρχη άμεσα να ανταποκριθεί στο αίτημα του μουσικού σχολείου».

Πηγή: Ρεθεμνιωτικα Νεα

Αναρτήθηκε στις Εκπαίδευση. Leave a Comment »

Μήτρα και… κόσμος

Κάποτε στην κοιλιά μιας μητέρας έγινε η σύλληψη διδύμων αγοριών. Οι εβδομάδες περνούσαν, τα αγόρια αναπτύσσονταν. Ωριμάζοντας όλο και περισσότερο, μεγάλωνε η χαρά, η αγαλλίαση. Ενθουσιασμένα έλεγαν μεταξύ τους:

-Πες, δεν είναι η σύλληψή μας κάτι το μεγαλειώδες; Δεν είναι υπέροχο που ζούμε;

Τα δίδυμα άρχισαν να ανακαλύπτουν τον κόσμο τους. Όταν βρήκαν το «λουρί» που τους ένωνε με τη μητέρα τους και έπαιρναν την τροφή, τραγουδούσαν χαρούμενα:

-Είναι μεγάλη η αγάπη της μητέρας μας, που μοιράζεται τη ζωή της με μας!

Όμως όταν οι εβδομάδες που περνούσαν κόντευαν να συμπληρώσουν εννέα μήνες, ξαφνικά κατάλαβαν πόσο πολύ είχαν αλλάξει

-Τί σημαίνει πάλι τούτο; ρώτησε ο ένας.

-Σημαίνει πως η παραμονή μας στον κόσμο αυτό τελειώνει σύντομα.

-Όμως εγώ δε θέλω να φύγω από εδώ. Θέλω να μείνω για πάντα εδώ. Απάντησε ο ένας.

-Δεν έχουμε άλλη επιλογή, αποκρίθηκε ο άλλος. Ίσως όμως μετά τη γέννηση να υπάρχει μια άλλη ζωή.

-Μα πώς μπορεί να γίνει αυτό; Ρώτησε με αμφιβολία ο πρώτος. Πώς μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τον ομφάλιο λώρο; πως θα τον χάσουμε; Πάρα πολλοί άλλοι εγκατέλειψαν την αγκαλιά αυτή, πριν από εμάς. Όμως, κανένας δεν επέστρεψε να μας πει ότι υπάρχει μια ζωή μετά τη γέννα. Όχι, όχι, η γέννα είναι το τέλος.

Έτσι ο ένας εκ των δύο έπεσε σε βαθιά θλίψη και έλεγε: -Εάν η σύλληψη ολοκληρώνεται με τη γέννηση, ποιό το νόημα της ζωής εδώ μέσα; Δεν υπάρχει νόημα! Μήπως δεν υπάρχει ούτε μητέρα πίσω από όλα αυτά;

-Μα πρέπει να υπάρχει αυτή. Διαμαρτυρήθηκε ο άλλος. Πώς αλλιώς ήρθαμε εδώ; Και πώς μπορέσαμε να επιβιώσουμε;

-Έχεις δει ποτέ τη μητέρα μας; Ρώτησε ο ένας. Μήπως ζει μόνο στη φαντασία μας! Τη δημιουργήσαμε ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα τη ζωή μας!

Έτσι περνούσαν οι τελευταίες μέρες στην κοιλιά της μητέρας, γεμάτες ερωτήματα, αλλά και φόβο.

Τέλος ήρθε η στιγμή της γέννησης. Μόλις τα δίδυμα εγκατέλειψαν τον κόσμο τους, άνοιξαν τα μάτια τους. Τσίριζαν. Αυτό που έβλεπαν, ξεπερνούσε τα πιο τολμηρά όνειρά τους!»

Η άγνοια, ο προβληματισμός και οι αμφιβολίες των «εμβρύων» για το ενδεχόμενο ζωής έξω από την μήτρα της μάνας τους μήπως έχει κάποια αναλογία με τους «λογισμούς» μας για την προοπτική της ζωής μετά τον τάφο και το θάνατο, σ΄ έναν άλλο κόσμο;

Αρχιμ. Σ. Δ.

(Πηγή:»Λυχνία», Νικοπόλεως, Νοέμβριος 2011)

Αναρτήθηκε στις Παράδοση. Leave a Comment »

Προτιμήστε τον μαυροπίνακα!

Στον αέρα βρίσκεται η θρυλούμενη συμβολή των νέων τεχνολογιών στη μάθηση
Προτιμήστε τον μαυροπίνακα!
—————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

Ο δρ Μάνφρεντ Σπίτσερ

Στα σχολεία ο μαθησιακός πυρετός κορυφώνεται, καθώς το πρώτο τρίμηνο έχει φθάσει σχεδόν στο τέλος του. Οι επιδόσεις άρχισαν ήδη να δοκιμάζονται και να μοιράζονται οι πρώτοι βαθμοί. Και αν τα μαθητικά χρόνια φαντάζουν ξέγνοιαστα για τους μεγαλύτερους, για τα παιδιά ίσως και να μην είναι τόσο ρόδινα. Σε μια υπερσύγχρονη κοινωνία όπου καθημερινά οι μαθητές βομβαρδίζονται από τεχνολογικούς πειρασμούς και από συνεχείς προσθήκες στο ήδη βεβαρημένο πρόγραμμά τους, πώς μπορούν άραγε να βελτιώσουν τους βαθμούς τους και παράλληλα να «γυμνάσουν» τον εγκέφαλό τους ώστε να αφομοιώνει όσο το δυνατόν περισσότερες γνώσεις; Ο αυστριακός «γκουρού» της ψυχιατρικής και επικεφαλής της Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Ουλμ δρ Μάνφρεντ Σπίτσερ βρέθηκε στην Ελλάδα με αφορμή τη διάλεξή του στο πλαίσιο της εκδήλωσης «Αναπτύσσοντας τις δεξιότητες στο διάβασμα» που διοργάνωσε το Ιδρυμα Ευγενίδου και μας ταξίδεψε στα άδυτα του εγκεφάλου. Εκεί όπου πραγματοποιούνται οι διεργασίες τις οποίες ονομάζουμε μάθηση. {AR}

«Είμαι επιστήμονας αλλά και γονιός» αναφέρει ο ίδιος στο «Βήμα». «Οταν πριν από δέκα χρόνια τα παιδιά μου επέστρεφαν από το σχολείο, σκεφτόμουν ότι, ενώ από νευροεπιστημονικής απόψεως γνωρίζουμε τόσα πολλά γύρω από τη μάθηση, τίποτε από όλα αυτά δεν έχει εισαχθεί ακόμη στα σχολεία. Ετσι ξεκίνησα να ασχολούμαι με τη μελέτη των εγκεφαλικών διεργασιών κατά τη διάρκεια της μάθησης. Το 2004 ίδρυσα το κέντρο Transfer Center for Neurosciences and Learning, βασικός στόχος του οποίου είναι η “μετάφραση” των αποτελεσμάτων ερευνών από τον τομέα της νευροεπιστήμης, για την ένταξή τους σε νηπιαγωγεία, σε σχολεία ή ακόμη και σε πανεπιστήμια. Σίγουρα κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο αλλά είναι σημαντικό».

Ανάγνωση και δημιουργία

Σύμφωνα με τον ειδικό, πίσω από τη διαδικασία της μάθησης κρύβεται η ικανότητα του εγκεφάλου να μεταβάλλεται συνεχώς ανάλογα με τις εμπειρίες που αποκτά και επεξεργάζεται. «Είναι δηλαδή σαν ένα είδος περιφερειακού (hardware) το οποίο αλλάζει συνεχώς, λειτουργικά και δομικά, ανάλογα με το λογισμικό (software) που καλείται να “τρέξει” – σκεφτόμαστε, αντιλαμβανόμαστε, κάνουμε ένα σωρό πράγματα με τον εγκέφαλό μας και όλα αυτά αλλάζουν ανάλογα με τα όσα συναντούμε στην πορεία. Αυτό ονομάζεται νευροπλαστικότητα, ή αλλιώς μάθηση» μας εξηγεί ο δρ Σπίτσερ.

Η διαδικασία της ανάγνωσης, κατά τον δρα Σπίντσερ, είναι πολύ δημιουργική, καθώς το μόνο που έχουμε μπροστά μας είναι «βουβά» γράμματα και χαρακτήρες σε ένα χαρτί, τα οποία καλούμαστε να «ζωντανέψουμε». «Ο εγκέφαλός μας είναι φτιαγμένος ώστε να μπορεί να μεταφράζει τις γραφικές παραστάσεις που προσλαμβάνει σε φωνητικά ερεθίσματα και στη συνέχεια σε σημασιολογικές έννοιες. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τη μετάφραση των ακουστικών ερεθισμάτων (όταν ακούμε μια ιστορία) αλλά σε πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα. Για παράδειγμα, η διαφορά μεταξύ των φθόγγων “μπα” και “πα” αγγίζει μόλις τα 40 χιλιοστά του δευτερολέπτου (mSec). Παρ’ όλα αυτά, αν ο εγκέφαλος δεν μπορεί να διακρίνει τη διαφορά μεταξύ των δύο, τότε κάτι τέτοιο μπορεί να οδηγήσει σε δυσκολία κατά την ανάγνωση και κατά συνέπεια σε μαθησιακά προβλήματα» μας λέει ο ειδικός.

 

Διάγνωση της δυσλεξίας πριν από το σχολείο!

«Γνωρίζουμε ότι περίπου το 85% των μικρών παιδιών αντιμετωπίζουν σε έναν βαθμό το συγκεκριμένο ακουστικό πρόβλημα. Κάτι τέτοιο μπορεί να οφείλεται στις δέσμες νευρικών ινών περιοχών του εγκεφάλου που σχετίζονται με την επεξεργασία του ήχου, οι οποίες παίζουν “πινγκ-πονγκ” μεταξύ τους ανταλλάσσοντας πληροφορίες. Εκεί λοιπόν η ταχύτητα της αγωγιμότητας παίζει καθοριστικό ρόλο. Αν οι ίνες αυτές δεν είναι καλά σχηματισμένες, τότε ο εγκέφαλος δεν θα είναι σε θέση να ξεχωρίζει δύο κοντινούς φθόγγους. Από νευροεπιστημονικής απόψεως, η δυσλεξία είναι δυνατό να διαγνωσθεί σε πολύ μικρές ηλικίες, προτού δηλαδή το παιδί μάθει να διαβάζει και να γράφει» υποστηρίζει ο δρ Σπίτσερ. «Η θεραπεία πραγματοποιείται με τη βοήθεια ηλεκτρονικών υπολογιστών και ουσιαστικά “τεντώνουμε” τον ήχο των δυσδιάκριτων φθόγγων, με αποτέλεσμα η χρονική απόκλιση μεταξύ του “πα” και του “μπα” να διπλασιάζεται. Ετσι τα παιδιά μπορούν να διακρίνουν και να κατανοήσουν τη διαφορά και στη συνέχεια εφαρμόζουν τα όσα έχουν μάθει για την αποκωδικοποίηση πραγματικών ήχων».

Η διαδικασία της μάθησης όμως δεν σχετίζεται μόνο με την ανάγνωση αλλά και με τον προφορικό λόγο. «Για τον άνθρωπο η εξιστόρηση γεγονότων ή εμπειριών είναι ό,τι και οι προσομοιωτές πτήσης για την αεροπορία. Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση “Science”, ο άνθρωπος αφιερώνει κατά μέσο όρο τέσσερις ώρες σε συζητήσεις με πυρήνα την εξιστόρηση γεγονότων και εμπειριών, όμως μόλις τέσσερα λεπτά στην αναπαραγωγική πράξη. Βλέπουμε λοιπόν ότι παρά το γεγονός πως το σεξ αποτελεί σημαντικό μέρος της ζωής μας, δεν ξεπερνά χρονικά την εξιστόρηση εμπειριών. Οπότε οι ιστορίες αυτές είναι μεγίστης σημασίας για την εξέλιξή μας – τόσο τη δική μας όσο και του εγκεφάλου μας» αναφέρει ο αυστριακός επιστήμονας. «Σύμφωνα με νέα ευρήματα που παρουσιάστηκαν πριν από λίγες ημέρες στο ετήσιο συνέδριο “Neuroscience 2011” στην Ουάσινγκτον, η ακρόαση και η ανάγνωση μιας ιστορίας ενεργοποιούν τελικά το ίδιο δίκτυο εγκεφαλικών περιοχών».

Μιλάτε στα παιδιά!

Το πρόβλημα της δυσλεξίας, σύμφωνα με τον επιστήμονα, μπορεί να έχει γονιδιακό αλλά και περιβαλλοντικό υπόβαθρο. Γονιδιακό γιατί, όπως εξηγεί, κάποια γονίδια ενισχύουν τις πιθανότητες λανθασμένης «καλωδίωσης» του εγκεφάλου και περιβαλλοντικό, σε περίπτωση απουσίας του προφορικού λόγου στην οικογένεια. «Αν δεν υπάρχουν αρκετά ερεθίσματα, δηλαδή αρκετή ομιλία από το οικογενειακό μας περιβάλλον, τότε ο εγκέφαλος δεν μαθαίνει να απορροφά γνώση. Πιστεύω λοιπόν ότι οι γονείς πρέπει να ξεκινούν να μιλούν στα παιδιά τους από πολύ νωρίς. Ως ψυχίατρος, γνωρίζω ότι οι μητέρες που πάσχουν από κατάθλιψη τείνουν να μιλούν λιγότερο στα παιδιά τους, γεγονός που αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης μαθησιακών δυσκολιών. Αν όμως εκείνες διδάσκονταν να ασχολούνται περισσότερο με τα παιδιά τους, ενδεχομένως το πρόβλημα να μην ήταν τόσο μεγάλο» μας λέει.

Εξίσου καταστροφικές για την ανάπτυξη των γλωσσικών ικανοτήτων των παιδιών, προσθέτει, είναι η τηλεόραση και η χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή. «Η προσωπική μου συμβουλή προς τους γονείς είναι να τα κρατήσουν μακριά από την τηλεόραση όσο περισσότερο μπορούν. Οπως επίσης και από τις νέες τεχνολογίες γενικότερα, ακόμη και στο σχολείο. Δεν υπάρχει μελέτη που να αποδεικνύει ότι η χρήση τους βοηθά τις μαθησιακές ικανόητες των παιδιών, αντίθετα υπάρχει πολλή παραπλανητική διαφήμιση γύρω από κάτι το οποίο δεν ισχύει» τονίζει.

Η κοινωνία του multitasking

Οι καλπάζοντες ρυθμοί της καθημερινότητάς μας μάς έχουν μεταμορφώσει σε «ζογκλέρ» δραστηριοτήτων. Κάτι τέτοιο, υποστηρίζει ο δρ Σπίτσερ, μειώνει τις εγκεφαλικές μας επιδόσεις. Η αμερικανική εφημερίδα «The New York Times» μάλιστα είχε δημοσιεύσει πρόσφατα άρθρο, σύμφωνα με το οποίο η αμερικανική οικονομία χάνει ετησίως περί τα 650 δισ. δολάρια ακριβώς επειδή οι εργαζόμενοι ασχολούνται με πολλά πράγματα ταυτόχρονα.

«Αρκετοί παιδαγωγοί υποστηρίζουν ότι επειδή ακριβώς ασχολούμαστε με πολλά πράγματα ταυτόχρονα στην καθημερινότητά μας, πρέπει να μάθουμε στα παιδιά να κάνουν το ίδιο – όχι δεν πρέπει!» ξεκαθαρίζει ο ειδικός. «Επιστημονικά ευρήματα δείχνουν ότι ο εγκέφαλος δεν είναι δομημένος ώστε να παρακολουθεί δύο συζητήσεις ταυτόχρονα. Και δεν μιλάω για απλές πράξεις που μπορούν να συνδυαστούν μεταξύ τους, όπως το να κρατάει μια μητέρα στο ένα χέρι το παιδί και με το άλλο να ανακατεύει το φαγητό. Αναφέρομαι σε επικοινωνιακό ή γλωσσικό multitasking, το οποίο είναι ανέφικτο. Πειράματα έχουν δείξει ότι άτομα που χειρίζονται πολλά πράγματα ταυτόχρονα εμφανίζουν περιορισμένη ικανότητα στο να διώχνουν άχρηστες πληροφορίες, να “ζογκλάρουν” μεταξύ διαφορετικών πράξεων, να διώχνουν άχρηστες σκέψεις. Τα άτομα αυτά λοιπόν αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο να εμφανίσουν σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής».

ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΔΡΟΜΟ ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Σύμφωνα με τον αυστριακό ψυχίατρο, δεν υπάρχουν μαγικά κόλπα που μπορούν να μας μεταμορφώσουν σε Αϊνστάιν εν μια νυκτί. Ο εγκέφαλός μας, άλλωστε, είναι σαν έναν αθλητή που χρειάζεται καθημερινή προπόνηση προτού τρέξει στον μαραθώνιο. Καθοριστικό ρόλο σε αυτό παίζει το εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο, κατά τον δρα Σπίτσερ, πρέπει να αλλάξει ριζικά.

«Το τρικ για κάποιον που επιθυμεί να βελτιώσει τις ικανότητές του στην ανάγνωση είναι να διαβάζει πολύ. Οι δυσκολίες κατά την ανάγνωση που εμφανίζουν αρκετοί μαθητές ενδεχομένως να συνοδεύονται από άλλα προβλήματα, όπως η έλλειψη ενδιαφέροντος για τα μαθήματά τους. Σε αυτό, βέβαια, σημαντικό ρόλο παίζει το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που ακολουθούν τα σχολεία. Στα αγόρια, π.χ., δεν αρέσουν τόσο τα φιλολογικά μαθήματα σε σχέση με τα κορίτσια. Αν όμως στραφούμε προς θέματα που προσελκύουν το ενδιαφέρον τους, π.χ. πώς να κατασκευάσετε μια μηχανή ή οι βασικές αρχές του ποδοσφαίρου, τότε η ανάγνωση δεν θα τους ήταν αγγαρεία. Αντίθετα, αν τα κορίτσια διδάσκονταν για τη φυσική του κραγιόν, τότε είμαι σίγουρος ότι το ενδιαφέρον τους θα χτυπούσε κόκκινο» υπογραμμίζει. «Ενα επιπλέον σημαντικό στοιχείο που είδαμε να βοηθά τις μαθησιακές ικανότητες των παιδιών είναι η αισιοδοξία και τα θετικά συναισθήματα. Αρα οι δάσκαλοι δεν πρέπει να διδάσκουν προκαλώντας άγχος στα παιδιά. Ακόμη, οφείλουν να ενσωματώσουν το γνωστό (πραγματικός κόσμος) στο άγνωστο (νέες γνώσεις) με θετικό τρόπο ώστε τα παιδιά να μπορούν να συνδυάσουν τα νέα δεδομένα με κάτι που ήδη γνωρίζουν και να το μάθουν».

Πολέμιος της εισαγωγής των νέων τεχνολογιών στα σχολεία, ο δρ Σπίτσερ γνωρίζει καλά ότι οι απόψεις του δεν είναι δημοφιλείς. Δεινός υποστηρικτής του μαυροπίνακα, των καλών εκπαιδευτικών και της πλούσιας βιβλιοθήκης, είναι της άποψης ότι πίσω από το σπρώξιμο των μαθητών προς αυτές δεν υπάρχει κανένα μαθησιακό όφελος παρά μόνο η αύξηση των κερδών των τεχνολογικών κολοσσών.

«Οι νέες τεχνολογίες στα σχολεία δεν πιστεύω ότι βοηθούν, ούτε καν υπό μορφή διαδραστικών προγραμμάτων» αναφέρει χαρακτηριστικά. «Εχω επισκεφθεί αρκετά σχολεία που φιλοξενούν τέτοια συστήματα και έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι στο τέλος της ημέρας τα παιδιά μαθαίνουν κάτι όχι χάρη στις νέες τεχνολογίες αλλά επειδή συνδέουν τα νέα στοιχεία με τον πραγματικό – και όχι τον εικονικό – κόσμο. Το ίδιο πιστεύω και για τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης: οι πραγματικοί φίλοι είναι καλύτεροι από τα εικονικά avatars. Και δεν αναφέρομαι στη δυσκολία του διαχωρισμού του πραγματικού από τον εικονικό κόσμο, γιατί κάτι τέτοιο είναι διακριτό από το 8ο έτος της ηλικίας μας. Το πρόβλημα είναι ότι αν “τρέφουμε” τον εγκέφαλό μας μόνο με σκιές του πραγματικού μέσω του εικονικού κόσμου, τότε η πραγματικότητα γίνεται ρηχή. Δεν επεξεργαζόμαστε, δηλαδή, τις πληροφορίες αυτές με την ίδια βαρύτητα που θα τις επεξεργαζόμασταν σε περίπτωση που τις συναντούσαμε στην πραγματικότητα. Και το βάθος της επεξεργασίας αυτής σχετίζεται άμεσα με τη μνήμη» επισημαίνει.

Και η ικανότητα αυτοσυγκέντρωσης των μαθητών όμως δέχεται… «ηλεκτρονικό» πόλεμο. «Τα βιντεοπαιχνίδια μαθαίνουν στα παιδιά πώς να συγκεντρώνονται σε διαφορετικά σημεία της οθόνης. Αυτό πλασάρεται από τις εταιρείες ως ενίσχυση της προσοχής. Η προσοχή στο σχολείο όμως μεταφράζεται στην ικανότητα του να μπορεί κανείς να συγκεντρωθεί σε ένα πράγμα κάθε φορά. Και την ικανότητα αυτή ακριβώς “χάνουν” τα παιδιά όταν μαθαίνουν να συγκεντρώνονται στα πάντα. Πρόσφατη μελέτη μάς έδειξε ότι, αν δώσουμε σε έναν μαθητή μια παιχνιδομηχανή, τότε μέσα σε διάστημα τεσσάρων μηνών οι σχολικές  επιδόσεις του θα κάνουν “βουτιά”».

Πηγή: ΤοΒήμα

Αναρτήθηκε στις Εκπαίδευση. Leave a Comment »

Βοηθήστε τα παιδιά μας να γίνουν Άνθρωποι

Επιστολή προς τους Εκπαιδευτικούς και των τριών βαθμίδων απέστειλε ο Σεβ. Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης κ. Ευστάθιος, ο οποίος εκφράζει την έντονη ανησυχία του για την μετάδοση γνώσεων στα παιδιά της Ελλάδος.

Επίσης ο κ. Ευστάθιος τονίζει ότι το έργο των Εκπαιδευτικών σήμερα είναι πολύ δύσκολο, ενώ τους παρακαλεί να βοηθήσουν τους νέους να γίνουν άνθρωποι».

Η επιστολή του Μητροπολίτη Σπάρτης έχει ως εξής:

Αγαπητοί μου Εκπαιδευτικοί και των τριών βαθμίδων,

Μπροστά από δυο μήνες περίπου άρχισε η νέα σχολική περίοδος. Με πολλές δυσκολίες ξεκινήσατε το σπουδαίο έργο σας, που αποσκοπεί στη μετάδοση γνώσεων στα παιδιά του λαού μας και στη δημιουργία προσωπικοτήτων με ανθρωπιά και με ήθος.

Είναι πολύ δύσκολο το έργο σας. Στις ημέρες μας έγινε ακόμη δυσκολότερο. Οι καλοί εκπαιδευτικοί μας στις κατ΄  ιδίαν συζητήσεις υπογραμμίζουν και την αδιαφορία αρκετών γονέων και την παγερή στάση του αρμόδιου Υπουργείου για τα προβλήματα της παιδείας που κατάντησε αποστεωμένη και άνευρη γι΄ αυτό και επικίνδυνη.

Τρέμει η ψυχή μας για το απώτερο αλλά και για το εγγύς μέλλον του τόπου μας. Βλέπουμε μικρά παιδιά και αναρωτιόμαστε σε τι σχολεία θα μορφωθούν και σε ποια κοινωνία  θα ζήσουν.

Βλέπουμε παιδιά, αγόρια και κορίτσια, με όμορφη και χαρούμενη όψη, με ενθουσιασμό και όρεξη να μάθουν γράμματα, να ανέβουν όλες τις κλίμακες της εκπαιδεύσεως, να πάρουν απολυτήρια και πτυχία και άλλες περγαμηνές, για να σταδιοδρομήσουν άριστα.

Και ξαφνικά αυτά τα παιδιά μένουν καταμεσής του δρόμου. Απογοητεύονται και αποθαρρύνονται. Βλέπουν το μέλλον τους ζοφερό, γιατί δεν υπάρχει «μοίρα στον ήλιο» γι΄ αυτά, έστω και αν έχουν εξασφαλίσει όλες τις προϋποθέσεις.

Αν αυτά τα παιδιά έχουν αποκτήσει παιδεία που σημαίνει ψυχική καλλιέργεια, ήθος, καλοσύνη και αγάπη, προσωπικά δεν τα φοβούμαι, γιατί θα ζήσουν και θα βρουν το δρόμο τους και τον τρόπο για να ξεπεράσουν τις δυσκολίες.

Αν όμως έχουν αποκτήσει μόρφωση που έχει σχέση μόνο με το πλήθος των γνώσεων, τότε τρέμω κυριολεκτικά για το μέλλον του τόπου μας και της κοινωνίας γενικά.

Θα γίνουν μεμψίμοιροι, δύστροποι, φθονεροί απέναντι στους συνομηλίκους τους οι οποίοι ενδεχομένως κατάφεραν κάτι περισσότερο, θα γίνουν αντικοινωνικοί, έτοιμοι να ανατρέψουν ό,τι συναντήσουν μπροστά τους.

Πριν φθάσουμε σ΄ αυτές τις στιγμές, που τις τρέμει και ο λογισμός μας, κάνετε, αγαπητοί μου εκπαιδευτικοί, ό,τι μπορείτε. Δουλέψτε και με συνθήκες αντίξοες στις καρδιές αυτών των παιδιών για να τους εξασφαλίσετε το μέλλον σε στιγμές δύσκολες και επικίνδυνες.

Βοηθήστε αυτά τα παιδιά να γίνουν όχι μόνον «καλοί καγαθοί», όπως ήταν η επιδίωξη των ανεπανάληπτων προγόνων μας, αλλά ακόμη κάτι πιο πάνω, δηλαδή να γίνουν πνευματικοί άνθρωποι με μια κατά Θεό καλλιέργεια που θα τα βοηθήσει να γίνουν άνθρωποι με αισθήματα και στολισμένοι με την εφευρετική αγάπη, που «πάντα στέγει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει και ουδέποτε εκπίπτει».

Διαβάστε με προσοχή ένα τμήμα μιας επιστολής που έγραψε κρατούμενος στο στρατόπεδο του Νταχάου, όταν απελευθερώθηκε, και έχει δημοσιευθεί σε περιοδικά και η οποία ολόκληρη διαβαζόταν κάθε φορά που συνεδρίαζαν οι εκπαιδευτικοί της Ειδικής Αγωγής σ΄ ένα συνέδριο της Ουαλίας.

«Βγήκα ζωντανός από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Τα μάτια μου είδαν πράγματα που δε θα έπρεπε να τα δει ανθρώπου μάτι.

Είδα θαλάμους αερίων που κατασκευάστηκαν από καλά εκπαιδευμένους μηχανικούς.

Είδα παιδιά να φαρμακώνονται από άριστα εκπαιδευμένους γιατρούς.

Είδα βρέφη να θανατώνονται από καλά καταρτισμένες νοσοκόμες.

Είδα γυναίκες και μωρά να δολοφονούνται και να ρίχνονται στην πυρά από απόφοιτους πανεπιστημίου.

Αυτά είδα και γι΄ αυτό είμαι δύσπιστος απέναντι στην εκπαίδευση.

Τώρα πια ένα ζητώ από τους εκπαιδευτικούς. Να βοηθούν τους μαθητές τους να γίνουν άνθρωποι. Οι προσπάθειες των εκπαιδευτικών δεν  επιτρέπεται να έχουν ποτέ ως αποτέλεσμα εκπαιδευμένα τέρατα, ψυχοπαθείς με διπλώματα, σπουδαγμένους  Άιχμαν.

Αξία έχουν η ανάγνωση, η γραφή, η αριθμητική και η άλλη επιστημονική κατάρτιση, μόνο όταν συμβάλλουν στο να γίνουν τα παιδιά άνθρωποι».

Αγαπητοί μου εκπαιδευτικοί,

Ενώνω και εγώ τη φωνή μου με τη φωνή εκείνου του ανθρώπου που έγραψε αυτή τη γεμάτη αλήθεια επιστολή και σάς θερμοπαρακαλώ, βοηθήστε τα παιδιά μας να γίνουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Πηγή: romfea.gr

Αναρτήθηκε στις Παράδοση. Leave a Comment »

ΟΛΜΕ: Στο τέλος του έτους τα βιβλία στα σχολεία

Στο τέλος του έτους υπολογίζεται να φθάσουν τα σχολικά βιβλία στα σχολεία, εκτιμά ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ, Νίκος Παπαχρήστος με δηλώσεις του στον ραδιοφωνικό σταθμό Βήμα Fm.

Παρά τις διαβεβαιώσεις του υπουργείου Παιδείας, τα σχολικά βιβλία δεν έχουν φθάσει στον προορισμό τους στα μέσα Νοεμβρίου, ανέφερε ο κ. Παπαχρήστος, εκτιμώντας ότι το νωρίτερο που υπολογίζεται είναι να φθάσουν στο τέλος του έτους.

Ο κ. Παπαχρήστος δήλωσε σήμερα το πρωί ότι αυτή τη στιγμή υπολογίζεται πως όλα τα βιβλία έχει παραλάβει μόνο το 55 έως 60 τοις εκατό των σχολείων. Σημαντικότερο πρόβλημα αντιμετωπίζει η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, όπως είπε.

Παράλληλα, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Συλλόγου Εργαζομένων στον Οργανισμό Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων, Μ. Λυκόπουλο, από 1ης Ιανουαρίου 2012 ο Οργανισμός παύει να υφίσταται, οπότε όλες οι αποστολές που θα έχουν καθυστερήσει θα βρεθούν στον αέρα.

Πηγή: Έθνος.gr

Αναρτήθηκε στις Εκπαίδευση. Leave a Comment »
%d bloggers like this: